SongKran dag 3,15 april 2012, Pattaya.

Een aardig filmpje dat ik op Youtube vond. Dus niet zelf gemaakt, maar het geeft een prima sfeerbeeld.

Pattaya – Baarn

Maandagavond was de laatste avond, er waren meerdere dames die aanboden om mij dinsdagochtend op tijd wakker te maken, en mijn keuze viel op het meisje waar ik al eerder over vertelde, met haar winkeltje in Surin. Eerst ben ik met haar nog op Italiaan gegaan, want dat vond ze ook wel eens lekker. Daarna rond 23.30 naar het hotel, want, om 06.30 opstaan. Zij heeft de rare gewoonte om er de voorkeur aan te geven om als we eindelijk gaan slapen dat niet in bed te doen, maar op de grond. Ze vraagt dan keurig of ik dat niet erg vind en ik zie geen reden om daar een probleem van te maken.
06.30 uit de veren, beetje inpakken, uitchecken, en naar de Taxiservice om te melden dat ik een probleem had, ik kon namelijk mijn reserverings- c.q. betalingsbewijs niet meer vinden. Maar ik had geen gelijk, het was helemaal geen probleem. Dan toch nog maar even naar de W2 bar om het ontbijt maar eens met een biertje te vieren. Afscheid genomen van het aanwezige personeel aldaar, mijn waterleidingspistool aan een van de dames cadeau gedaan, en om stipt 08.00 richting vliegveld vertrokken. Daar waren we al om 09.15, dus 3.05 uur voor vertrek. Het was inderdaad krankzinnig druk op Suvarnabhumi, maar toch was er bij de douane wederom GEEN RIJ, zulks, nogmaals, in tegenstelling tot vrijwel alle andere berichten van de laatste maanden op internet.
Met geen zin in verrassingen deed zich nog een herhaling van zetten voor, een Spaghetti Carbonara (want er is niets zo erg om hongerig in een vliegtuig te zitten), een plasje een sigaretje, en langzaam aan richting gate.
Ik had deze keer gekozen voor een plekje aan het raam, helemaal rechts achterin (58K in B777-300), aangezien we twaalf uur lang in daglicht zouden vliegen, en dan is het af en toe wel leuk om eens naar buiten te kunnen kijken. Heel veel leuke beelden heeft dat overigens niet opgeleverd, landen zoals Afghanistan, Turkmenistan, Oezbekistan en ga zo maar door bestaan vrijwel geheel uit troosteloze gortdroge totaal uitgestorven gebieden waar werkelijk helemaal niets is.
Het eten was teleurstellend. Als brunch vis met pasta (alternatief: kip met rijst..). De vis bestond uit witte droge dobbelsteenblokjes en smaakte precies zo als de pasta: Nergens naar. Een oneetbare rabarbersalade erbij en wat stukjes fruit waar je je tanden op kapot kon bijten.
Bij het diner was er niks te kiezen, dus ik maakte het hoopvol open: Pasta met? Ja, een beetje saus met wat fantasie. De pasta smaakte weer net als de vis. Een paar stukjes appel die echt nog niet rijp waren en een chocoladetaartje dat iets te hoog was voor het bakje waar het ingepropt was, zodat het in zijn geheel aan de deksel bleef hangen zodra je die van het bakje haalde. Zorgde hier en daar voor wat chaotische taferelen. Dikke onvoldoende deze keer voor de KLM.
Netjes om 10 minuten voor schematijd landden we om 18.45 waarna de captain ons welkom heette in Nederland. Tsja, dan begin ik alweer te sidderen in afwachting van wat voor narigheid er nu weer zal opdoemen, na drie weken probleemloosheid. Ik bewaar dat nog even tot morgen.

Songkran, pizza pizza, Yolanthe.

Dagelijks rond het middag uur beginnen nu de watergevechten. Het is het meest krankzinnige feest dat ik ken. Zou in Nederland volstrekt ondenkbaar zijn. Het heeft totaal geen zin om je ertegen te verzetten, dus if you can’t beat them, join them. In ons land zou dit op talloze vechtpartijen uitlopen maar hier draagt iedereen zijn lot met vreugde. Bij het nieuwjaar in Nederland hebben we natuurlijk vuurwerk, wat ook overlast veroorzaakt, maar dat is dan ook weer strikt aan allerlei regels gebonden. Je mag dan 1 dag vuurwerk afsteken, veelal tot 02.00 uur op 1 januari en that’s it.  En dan komt de eerlijkheid weer eens om de hoek kijken die mij gebiedt te zeggen dat het hier in Pattaya wel een beetje uit de hand aan het lopen is nu het geheel maar liefst 8 dagen in beslag neemt. Dat is wellich toch iets te veel van het goede.

Desondanks deed het zojuist weer pijn om voor dinsdagochtend een taxi naar het vliegveld te moeten reserveren. Het vliegtuig vertrekt om 12.20 uur dus ik had zo gedacht om rond 09.00 uur een taxi te nemen, maarde taxirittenreserveerman adviseerde mij dringend om in verband met de drukte rond Songkran een uurtje eerder te vertrekken, dus dat doe ik dan ook maar. Eigenwijs zijn kan ik altijd nog. De taximan heeft zijn verkooppuntje grondig gerenoveerd en het mag nu zelfs een naam hebben: Beautiful Taxi, zulks vanzelfsprekend met een knipoog naar de naastgelegen Wonderful Bar.

Gisterenavond kreeg ik plots trek in een pizza en zo spoedde ik mij naar de overkant alwaar een Pizza Pizza (by Yanee) is gevestigd.
De gemiddelde pizza komt daar op 250 Baht voor een slice, 500 voor een medium pizza en 2500 Baht voor een grote.  Zo’n slice is dan een stukje van een grote en een medium is wat wij een grote pizza noemen. De ‘grote’  heeft de onwaarschijnlijke diameter van 28 inch (70 centimeter) en is dan ook bedoeld om met het hele gezin van te eten.
Dat mag ook wel, want 2500 Baht (Euro 62.50 !!) voor een pizza is zeker in deze contreien natuurlijk een astronomisch bedrag. En daar komt dan nog 10% bedieningsgeld bij. Er zaten wel wat Thai te eten, maar vrijwel alleen als er ook een Farang aan dezelfde tafel zat, die natuurlijk voor de kosten opdraaide. Er worden keurige wijnen verkocht, vanaf zo’n Euro 25.- per fles. Ik hield het op een glas (goede, zij het iets te sterk gekoelde) huiswijn van 100 Baht (2.50).  Dat glas was dan wel weer van het formaat ‘pizza’, zodat dat eigenlijk 2 glazen waren. En als je het zo bekijkt, twee glazen wijn plus een halve pizza voor nog net geen 10 Euro, dan valt het wel weer mee. Mooie heel grote houtoven, heerlijke pizza, alles even proper en schoon. Als je nou toch in Pattaya bent en je wilt zo nodig Pizza eten, ga dan gerust hier naar toe. (Evenals Oishi gelegen op ”Pattaya Avenue” ,  Second Road t/o soi 13/1.) Maar je moet natuurlijk niet hier naar toe komen om pizza’s te eten!

Toen ik vanmorgen wakker werd had mijn tilacje het kleine rommeltje wat we er vannacht nog van gemaakt hadden al geluidloos opgeruimd en nu ik ook uitgesnurkt was, kon de TV aan. Die stond nog op BVN en we vielen midden in het programma “Mijn vader is de beste”.
Twee vaders moesten om beurten, zonder hun handen te gebruiken, met hun mond zoveel mogelijk tomaten uit een aquarium vissen, dat verder gevuld was met palingen. Een en ander onder de bezielende leiding van ene Yolanthe C van K. Het was een afschuwelijke vertoning  en Neng keek er dan ook vol afgrijzen naar. “Is this Dutch Television?”, vroeg ze. Ik moest het wel toegeven en ik zag aan haar gezicht dat als haar engels het had toegelaten ze vast cynisch geinformeerd zou hebben of dit nu die zender was die een select aanbod uitzendt van Nederlandstalige programma’s van de zo gewaardeerde publieke omroep.  Wat een blamage.
Ik heb trouwens wel even op zitten letten en als je de tekst van Yolanthe volledig uitschrijft (afgezien van de vragen die ze opleest) dan blijkt dat haar woordenschat overeenkomt met die van iemand die de eerste vier afleveringen van Sesamstraat heeft gevolgd. Direct daarna is kennelijk haar carriere als presentatrice begonnen…
Neng begon maar eens te zappen en even later vlogen gelukkig de afgehakte hoofden en ledematen weer vertrouwd over het beeldscherm.

Het werd tijd voor ontbijt, ik heb mezelf bij de Sportsman getrakteerd op een mega omelet met zalm en spinazie, vergezeld van een gemengde salade met lemon dressing (275 Baht). Inmiddels bij de fotoshop opdracht gegeven om wat afdrukje te maken, en als ik zo uitgetypt ben zullen die wel zo’n beetje klaar zijn. Dan snel naar het hotel, even omkleden en voorzien van waterspuit maar weer de straat op.

Geen tsunami, toch nattigheid.

Dinsdag was de laatste muziekloze dag en ik heb van die gelegenheid maar eens gebruik gemaakt om vroeg te gaan slapen. Eerst een kijkje genomen op Soi 7/8 en omgeving en ook daar was het overal stil. In een enkele gogo-bar werd werl muziek gedraaid zo te horen, maar dat waren de uitzonderingen. Officieel zou je natuurlijk om 00.00 ‘s avonds alsnog weer kunnen beginnen, maar kennelijk snapt iedereen hier dat dat niet in de geest van de regelgeving zou zijn.
Woensdag heerlijk uitgeslapen. De ceremoniele activiteiten in het kader van de crematie gingen nog wel door, zo zag ik op de vele staatstelevisiezenders.

Uiteindelijk toch maar gaan brunchen en plotseling verscheen op de Nederlandse Teletekst App een berichtje over een aardbeving bij Atjeh met een sterkte van 8.9 op de schaal van Richter. Meteen denk je dan “Tsunami”, gelet op de gebeurtenissen in 2004. Omdat de locatie dit keer vrijwel identiek was, zou Pattaya wel weer veilig zijn zo besefte ik, maar Phuket lag weer in de gevarenzone en je moest er toch niet aan denken dat ze daar nu weer de volle laag zouden krijgen. Volgens de Internet-aardbevingspagina’s was de beving inmiddels 34 minuten oud, dus de NOS was er vlot bij, waarvoor hulde. Het duurde nog wel een half uurtje voordat op de Thaise nieuwssites gelijksoortige berichten volgden. In de W2 bar waren eigenlijk alleen toeristen geinteresseerd in het nieuws, de Thai bleven er uiterst onberoerd onder en deden het af met de vaststelling dat men inmiddels over een waarschuwingssysteem beschikt.
Op de televisie had men het er aanvankelijk moeilijk mee, immers, er werden nog live uitvaartceremonieen uitgezonden en om die nou te onderbreken, dat ging natuurlijk niet.  Dus koos men ervoor om het nieuws onderin beeld als lopende tekst te brengen, inclusief een lijstje met namen van steden en de aldaar verwachte aankomsttijd van een eventuele Tsunami. Later waren er overal live beelden van stranden uit de zes provincies waar inmiddels het alarmeringssysteem in werking was getreden.
Al vrij snel bleek dat er niets aan de hand was en konden de bekende Thaise soaps en de meest gruwelijke films weer worden vertoond.
Dit geeft maar weer eens aan hoe waardeloos die hele schaal van Richter eigenlijk is. 8.9 (later bijgesteld naar 8.6 meen ik) is toch een behoorlijke klanp en zelfs in Atjeh, op slechts 500 kilometer van het epicentrum, zijn voor zover bekend slechts een vijftal doden gevallen, is er nauwelijks schade en van een Tsunami is niets te bekennen geweest.
De gevolgen van een aard- of zeebeving zijn slechts voor een klein deel afhankelijk van de kracht van de beving, en meer van de plek, de diepte, de duur en de bewegingsrichting om maar eens een paar zaken te noemen.
Het valt dan ook beslist niet uit te sluiten dat in de toekomst een veelvuldig voorkomende beving van bijvoorbeeld 7.5, die heus niet tot internationaal alarm aanleiding zal geven, juist weer wel voor een vloedgolf zorgt, die dan geheel onvoorspeld weer zal toeslaan. Het heilige geloof in het alarmeringssysteem deel ik dan ook niet met de Thai.
Nog wel grappig: Nu.nl wist te melden dat het hier op het moment van de beving midden in de nacht was, maar zij zaten er 12 uur naast. Tsja, dat heb je als je verifieerbare gegevens in je nieuwsberichten plaatst, dan val je meteen door de mand.
Berichten dat de beving ook in Bangkok zou zijn gevoeld kan ik niet bevestigen, ik weet alleen dat ik er hier in Pattaya, dat hemelsbreed iets dichter bij Atjeh ligt dan Bangkok, niets van heb gemerkt.

Weer enigszins bekomen van de schrik was het zeer aangenaam dat de band om 18.00 uur weer begon te spelen. Een paar dagen rust had de stem van de zangeres hoorbaar goed gedaan. De Thaise dames hadden duidelijk een paar dagen energie niet helemaal kwijt gekund en moeten dat inhalen en hoe later het werd, hoe meer de bar ging lijken op een discotheek. Het was uiteindelijk 05.30 uur toen ik de rekening op liet maken.

Donderdagavond aan de praat geraakt met een heerschap uit Finland. Voor de eerste keer in Pattaya, nadat hij enige maanden geleden is gescheiden. Het klappen van de zweep  kent hij nog niet zo goed, dus hij wilde van alles weten. Zo had hij begrepen dat de meisjes in de bars ook wel met je mee gingen naar je hotel. Naar wat voor bar hij dan toe moest gaan, zo vroeg hij. Ik legde uit dat hij dan gewoon kon blijven zitten en maar eens aan moest geven wat zijn smaak zoal was. Een kwartiertje later was alles in kannen en kruiken en verontschuldigde hij zich dat hij er al vandoor ging…

Donderdag was daarmee verder voorbij voordat ik er erg in had maar vrijdag zat ik al om 09.00 aan een kopje koffie in de W2 bar. Het Songkran zou zo ongeveer beginnen. Verkopers liepen met plastic tasjes en waterpistolen over straat, hier en daar werden al slangen uitgerold, maar de echte actie liet tot in de loop van de middag op zich wachten. Ik had al geklaagd bij het personeel van de W2 bar dat er van het waterfeest nog weinig te merken was, en nog geen minuut later had ik natuurlijk een emmer water in mijn nek. Je wordt hier op je wenken bediend. Over service gesproken: Donderdag was het toch al 14.50 uur voordat ik mijn hotelkamer verliet en zelfs om die tijd wordt ie nog keurig schoongemaakt. Er zijn hotels genoeg waar je daar om 13.00 al niet meer om hoeft te komen.

Vanaf een uur of twee zat droog houden er niet meer in, telefoon dus niet meer bij me als ik buiten ben en verder is het een kwestie van pappen en nat houden. Veel onvoorbereide toeristen vragen doodgemoedereerd of het vandaag de laatste dag is van het natgooien en als je dan zegt dat het nog tot en met de 19e zal aanhouden kijken ze je verschrikt aan en vragen ze of je kidding bent. Maar nee hoor, het is hier allemaal bloedserieus.

 

Tienermoeders.

Van het voornemen om op de muziekloze maandag een kijkje te gaan nemen op Walking Street is natuurlijk weer eens niets terecht gekomen. In de W2 bar was het overdag al aardig druk en ‘s avonds zat het zowaar bomvol. Bij gebrek aan herrie werd er door iedereen vrolijk op los gekeuveld en zo spint deze bar hier toch ook weer haar garen bij. Drukte-index 10.0, ongekend voor begin april.
Opa Deen is gisteren ook weer uit Aalborg gearriveerd, wat direct een praatje opleverde in zijn onverstaanbare engels. Toen ik hem aan zag komen stiefelen heb ik snel even gegoogeld op ‘ Opa Deen ‘  om op mijn eigen website te kijken waar hij ook al weer vandaan kwam en zo. Het maakte zichtbaar indruk op hem dat ik dat allemaal nog ‘ wist ‘ .
Voor de nacht had ik mijn oog laten vallen op een dame die in de W2 bar altijd alleen maar min of meer logistieke werkzaamheden verricht (kassawerk, bonnetjes schrijven e.d.) maar na enigszins omzichtig informatie te hebben ingewonnen bij de overige dames bleek ook zij bereid om, voor een passende financiele injectie, mijn hotelkamer te komen bekijken. Ik moest er wel rekening mee houden dat ze geen woord engels sprak, maar dat nam ik op de koop toe.
Al met al eigenlijk gisteren de Soi niet eens uit geweest.
Vandaag wel een barstende koppijn, de aardige jongeman waar ik gisteren een hele tijd mee heb zitten praten hield er een zodanig tempo op na dat ik een aantal keren in plaats van een biertje een Thai Whisky heb moeten bestellen, en dat breekt je dan toch op. Deze man sprak trouwens wel goed verstaanbaar engels, maar dat mag ook wel als je uit Oxford komt.

Zojuist viel mijn oog op een berichtje over het aantal tienermoeders in de Verenigde Staten, dat in 70 jaar nog nooit zo laag zou zijn geweest, namelijk 368.000 in 2010, hetgeen neer zou komen op 34.1 baby’s met een moeder tussen de 15 en 20 jaar per 1000 in totaal geboren baby’s. Het is verbijsterend dat allerleid media dit bericht klakkeloos publiceren, terwijl je toch op je klompen aan kunt voelen dat er iets niet klopt.
Rekent u even mee?
368.000 is 34.1/1000 van het totaal aantal geboortes in de VS per jaar.
Het totaal aantal geboortes is dus ongeveer 368.000 x 30 is ongeveer 11 miljoen.
De VS hebben ongeveer 300 miljoen inwoners, waarvan ongeveer 150 miljoen vrouwen.
Die 150 miljoen vrouwen brengen dus elk jaar 11 miljoen baby’s ter wereld.
Dat is grofweg 1 baby per 14 jaar per vrouw.
De Amerikaanse vrouw heeft een levensverwachting van ongeveer 77 jaar.
De Amerikaanse vrouw brengt dus gemiddeld in haar leven 77 / 14 is ongeveer 5.5 baby’s ter wereld.
En u hoeft geen sociaal demograaf te zijn om te begrijpen dat dit bericht dus gewoon de prullenbak in kan.
Maar ja, de redacties van de kranten en websites hebben allemaal dure abonnementen op persagentschappen en zodra er een berichtje binnenkomt is het een kwestie van knippen en plakken en de journalistieke daad is weer verricht.

Van scramboiled eggs tot Bejaratana.

Vrolijk Pasen voor iedereen en wat kan er nou misgaan met een eitje? Niet veel zou je denken. Maar hier in Thailand blijft de taalbarriere een onoverwinbaar probleem. Zelfs bij het bestellen van een English Breakfast kunnen problemen opdoemen. Standaard wordt zo’n ontbijt geleverd met gebakken eieren, maar ik ruil die meestal om voor roereitjes, scrambled eggs.  Het dienstertje bij de Sportsman Pub & Restaurant wist zich met ‘scram’  kennelijk geen raad, maar kon wel iets maken van ‘bled’ en dat werd geinterpreteerd als ‘boiled’, zodat Frans de dag moest beginnen met twee waterig gekookte eitjes. Ik legde uit dat ik dat niet besteld had maar ze snapte er niets van en haalde de chief-manager er maar bij, die het wel begreep en direct aanbood om alsnog roereitjes te maken. Dat was nou ook weer niet nodig, als hij maar aan haar uitlegde hoe het misverstand in de wereld was gekomen, zulks ter voorkoming van herhaling in de toekomst.

Op BVN was een dezer dagen een aardige uitzending te zien van de Vlaamse Omroep over de kookkunsten in Franse restaurants. Men was maar eens naar Marseille afgereisd om aldaar de lokale specialiteit, bouillabaisse, aan een onderzoek te onderwerpen. Een fijnproever was meegereisd en liet tijdens de maaltijd in een restaurant weten dat hij niet de indruk kreeg dat deze bouillabaisse vers bereid was.
Een rondgang over de vismarkt leerde dat de clientele van de marktkooplui niet bestond uit de plaatselijke restaurateurs. Waar die hun vis dan wel vandaan haalden? Tsja, dat durfden ze ook niet te zeggen, maar de reporter kreeg een tip om eens in de afvalzakken van de restaurants te gaan snuffelen. En dat bracht al snel duidelijkheid in dit stinkende zaakje: De vuilniszakken zaten vol met legen dozen. Van industrieel verwerkte diepgevroren vis uit de Pacifische Oceaan. En niet alleen de vis, maar hoegenaamd alles, van voorgerecht tot dessert, bleek uit dozen en emmers te komen.
Geconfronteerd met deze feiten reageerde de eigenaresse eigenlijk heel nuchter:”Nee, we maken niets zelf. In de keuken staan twee man en zes magnetrons. Soms doen ze ergens een frutseltje peterselie of een schijfje citroen of augurk op, om het echter te laten lijken. De zaak moet vooral renderen, de ambiance is leuk en we zijn vriendelijk tegen onze gasten. En het loopt goed.”
Opvallend genoeg was deze uitbaatster ook bereid om een kijkje te geven op de margelijst, waar onder meer uit bleek dat een bordje spaghetti van inkoop E 1.61 voor E 11.- op het menu stond. Overigens haastte het reportageteem zich in de laatste minuut van de uitzending nog even te melden dat er helemaal niks mis hoeft te zijn  met industrieel bereide maaltijden. Dat is natuurlijk helemaal waar, maar wat is het punt dan eigenlijk nog? Ja, dat het niet goed is als het tegen exorbitante prijzen wordt verkocht. Maar we leven nu eenmaal in een vrije economie en is zes keer over de kop exorbitant? Een glas bier van 40 eurocent wordt ook zonder blikken of blozen verkocht voor E 2.40 en dan zeurt er niemand over dat de kroegbaas het bier uit een vat haalt en het niet zelf heeft gebrouwen. Blijft overeind dat we als consument veel te snel tevreden zijn en ook veel te makkelijk bereid zijn om belachelijke bedragen te betalen.
Eergisterenavond sprak ik met een dame uit Surin, vanzelfsprekend een plaatsje in de Isaan. Ze is nieuw in de W2 bar (en in Pattaya) en spreekt een heel aardig mondje engels. Verder het bekende verhaal, een kind, gescheiden, niet genoeg geld, kind bij ouders, meisje naar Pattaya.
Deze dame heeft in haar woonplaats een piepklein supermarktje met twee tafeltjes met stoeltjes voor de deur, zodat je er ter plekke ook wat kunt eten en drinken. Het zag er redelijk paradijselijk uit op de fotootjes op haar telefoon. Maar het blijft een schier oneindig sprokkelwerk.
Ze verkoopt daar onder andere 33 centiliter blikjes Thais bier. Die kosten inkoop 21 Baht en worden verkocht voor 24 Baht. Van die marge hoef je verder alleen nog de dagelijks terugkerende kosten voor het koel-ijs af te halen (maar dat is volgens haar ‘niet veel’) en tel uit je winst. Toen ze gisterenochtend weer naar haar kamer vertrok had ze 1 Baht meer verdiend dan de verkoop van 333 blikjes bier zou hebben opgeleverd…

Vorige week werd bekendgemaakt dat Hare Koninklijke Hoogheid Prinses Bejaratana Bajasuda Sirisobhabannavadi, die op 27 juli vorig jaar is overleden, vandaag, maandag 9 april, zal worden gecremeerd.
In verband daarmee is voor 8, 9 en 10 april een periode van Nationale Rouw afgekondigd en 9 april is bovendien een officiele vrije dag (voor ambtenaren, scholen, banken en dergelijke).
De bericht- en regelgeving hieromtrent is, zoals te doen gebruikelijk, uiterst onvolledig, onbetrouwbaar en inconsistent. Zo was afgelopen vrijdag nog de algemene indruk dat er gedurende drie dagen een volledig alcoholverbod zou gelden voor de horeca, maar zaterdag werd bekend dat men gewoon mag blijven serveren wat men gewend is, doch dat er geen feestelijkheden mogen plaatsvinden. En onder feestelijkheden wordt dan onder meer verstaan het ten gehore brengen van (live-)muziek, alsmede dansen (waaronder ook paaldansen). In de beer-bars hier in de buurt heeft men daar gisteren vrij strikt de hand aan gehouden, in de W2 bar geen band, geen muziek, maar voetbal, nu dus eens met commentaar. Arsenal – Manchester City en Zaragoza – Barcelona heb ik gezien geloof ik, en dat was best wel aardig. Het leek zelf nog wel iets drukken dan normaal in de W2 bar (inderdaad, drukte-index 8.0).
Vanavond toch even een kijkje nemen op Walking Street, ben namelijk wel benieuwd hoe men daar met deze beperkende maatregelen omgaat.

Tenslotte moet ik nog vermelden dat deze Prinses Bejaratana over opmerkelijke gaven beschikte. Zo kon zij bij elke datum zonder aarzelen de daarbij corresponderende dag van de week noemen.
En wat mij persoonlijk nog veel meer tot de verbeelding spreekt is het feit dat zij er toe in staat bleek van iedereen aan wie zij ooit is voorgesteld de verjaardag te onthouden en niet te vergeten. Dat zou ik ook wel willen kunnen…

En wederom enkele volstrekt nutteloze aantekeningen uit Pattaya.

Zondag verlieten een hoop mensen Pattaya weer, de drukteindex zakte naar 6.5, op maandag zelfs tot 6.0 om dinsdag via 6.5 weer te klimmen naar 7.0 op woensdag.
Tot en met maandag elke dag een mailtje van Oy ontvangen dat ze me zo miste en dat ik kusjes kreeg en zo. Dinsdag niets meer gehoord dus woensdag werd het tijd om haar eens op te gaan zoeken. Dat gezeur daar houd ik niet van, dus ga ik ook meestal maar niet direct op in. Ze had flink uitgepakt, ik kreeg een boeddha-armbandje, een boeddha-hangertje en een piepklein teddy-knuffelbeertje. Tsja, dan moet je er wel aan geloven. Snel gebarfined om de hoge lady-drink prijzen te ontlopen en op twee motorbikes hup naar de W2 bar om even bij te praten. Was weer geheel als vanouds.

Een klein probleempje met mijn HTC: Het touchscreen is een soort eigen leventje gaan leiden en reageert lang niet altijd zoals je zou verwachten. Soms is 3 centimeter afstand tot het scherm al genoeg om een toets te activeren, soms kun je drukken tot je een ons weegt en gebeurt er helemaal niets. Ik denk dat het iets met statische elektriciteit te maken heeft, maar wie het beter weet of een oplossing heeft mag het zeggen. Schoonmaken met water, alcohol, droog wrijven, laten opdrogen in de zon, niets helpt tot nu toe echt. Het enige voordeel is dat ik nu een beetje leer om dat ding met de muisknop te bedienen.

Had ik al niet zo’n hoge dunk van het burgemeestersambt, meestal zijn het weggepromoveerde politici die hun tijd vullen met het openen van culturele dingen en het drinken van koffie of thee bij honderdjarigen en edelmetalen bruidsparen, Eberhard van der Laan (Amsterdam)  heeft zelfs daarnaast nog tijd over, getuige het feit dat hij met een plan naar buiten is gekomen om in de Arena na een voetbalwedstrijd een half uur feestelijke muziek te laten spelen om de bezoekers ervan te weerhouden de binnenstad te gaan vernielen.
Ik zie het al helemaal voor me. 1 grote line-up van cheer-leaders die een half  uur lang de cancan dansen, waarna de adrenaline ruim baan heeft gemaakt voor ongekende hoeveelheden testosteron die zich vervolgens een weg gaan zoeken over de Wallen. Briljant plan.
Nee Eberhard, lieden die de binnenstad vernielen moet je oppakken en niet feteren op extra popconcerten. En als je de kans op vernielingen zo klein mogelijk wilt houden, dan moet je op Koninginnedag een mooi muziekfeest op het Museumplein organiseren, niet verbieden.  Deze man ontneemt goedgemutste Oranjeklanten hun pleziertje om het vervolgens aan te gaan bieden aan bewezen notoire relschoppers.
Je kunt ook iedereen z’n vakantiegeld afpakken en daarvan alle dieven en straatrovers naar een all-inclusive resort aan de Turkse riviera sturen. Of  falende politici tot burgemeester benoemen.

Hier in de W2 bar zit dagelijks een gezinnetje. Vader is denk ik Australier en een jaar of 45. Zijn vrouw/vriendin is Thais en wat jonger. En dan twee koters van een jaar of negen, zo te zien uit een andere relatie, een jongen en een meisje. Die laatste twee vervelen zich hier vele uren per dag helemaal de pleuris. Vrijwel onophoudelijk gieten ze cola naar binnen en in een regelmatig terugkerend patroon hobbelt het ventje naar de overkant van de straat om met Big Macs en frietjes terug te keren. Om dan van de straat op barniveau te komen moeten twee treden worden beklommen.  Een Thaise jongen van die leeftijd neemt die met een sprongetje in 1 keer, maar deze moddervette westerling zet eerst een voet op de eerste trede om dan zijn andere voet bij te trekken en herhaalt dat proces nog een keer voor de volgende trede. En dan komt het echte werk pas: Het plaatsnemen op de barkruk. Eerst ontdoet hij zich van zijn zware McDonald-last. Hij maakt wat ruimte tussen de bar en de kruk, plaatst zijn linkervoet onderaan op de ring die de poten van de kruk verbindt, zijn linkerhand op de rand van de bar, zijn rechterhand op de rand van de kruk en dan kan hij zich, in een uiterste krachtsinpanning, ietsje omhoog duwen en op de kruk schuiven. Eindelijk kan de bijna dodelijke verhongering gestild worden. Gelet op het postuur van pappa zijn de kinderen mogelijk wel enigszins erfelijk belast, maar dat neemt toch niet weg dat je met zulke kinderen ook eens iets moet gaan doen, gooi ze in een zwembad, of ga aan het strand zitten met een schepje of een werphengel of een vlieger. Dit is bijna misdadig en het sleept zich maar voort, dag in dag uit…

Hoewel de weer-app de afgelopen vier dagen regen en onweer aangaf en dat ook voor de komende dagen wordt voorspeld, staat de regenmeter nog steeds op nul en schijnt de zon gewoon. En als ik het weerkaartje voor de Paasdagen in Nederland bekijk zal ik het er verder maar niet over hebben.

In een aantal provincies in Thailand, waaronder hier in Chonburi, is het minimumloon per dag op 1 april jl. opgetrokken van 196 naar 273 Baht (van EURO 4.90 naar EUR 6.50), terwijl volgend jaar de boel zal worden verhoogd naar 300 Baht per dag (wat in Bangkok al het geval is).
Dit baart vele ondernemers natuurlijk grote zorgen en produktiebedrijven overwegen zelfs te gaan verhuizen naar Myanmar (Birma) waar het  minimumloon omgerekend nog geen 100 Baht per dag bedraagt.
Toch lijkt het mij wel een goede maatregel. Zeker in een tijd waarin grondstoffen- en voedselprijzen dreigen te (blijven) stijgen, kan het zinvol zijn het aandeel daarvan in de totale kosten wat te verminderen, zodat een stijging daarvan wat wordt gedempt.
Als voorbeeld: Een frikandel die in Nederland inkoop 30 cent kost, wordt verkocht voor 1.50. Dus 1.20 voor overige kosten, waaronder arbeid, en winst. Als die frikandel 50% duurder wordt, dus 45 cent, moet ik de verkoopprijs met 15 cent, dus 10%, verhogen als de overige kosten en winst gelijk blijven.
Hier in Thailand kost een maaltijd inkoop wellicht 120 Baht en die verkopen ze voor 150 Baht, dus 30 Baht overige kosten, waaronder arbeid, en winst.
Als de voedselkosten ook hier met 50% stijgen is dat 60 Baht en moet ik gaan verkopen voor 210 Baht, een prijsstijging van 40%.
Nee, die Thai zijn zo gek nog niet.

Japanneren.

In het Japanese restaurant werden we hartelijk ontvangen. Het personeel bestaat gewoon uit Thaise meisjes die werkelijk geen woord engels spreken en ik was dan  ook reuze blij met mijn gezelschap. Een menukaart of iets dergelijks was er niet – dat is niet zo vreemd bij een buffet – maar hoe de formule nou precies in elkaar stak stond ook alleen maar in het Thais aangegeven. Uiteindelijk kozen we/lieten we ons aanpraten het arrangement waarbij we gedurende 1 uur en drie kwartier van alles net zoveel mochten eten als we wilden, behalve de ‘special dishes’  die apart geprijsd in een vitrine stonden. Onbeperkt thee en frisdrank zat daar dan weer wel bij. Dat kwam op 490 Baht per persoon (Eur 12.30).  Ik was zo verstandig geweest om het ontbijt maar over te slaan eerder op de dag, want voor zoveel geld moet je natuurlijk wel zorgen dat je een stevige trek hebt. Met wat moeite wist ik mijn stokjes omgewisseld te krijgen voor een vork en een lepel en daarna wijst het zichzelf.
Je vult je bord met gerechten uit de grote schalen en de rest van de tafel bouw je helemaal vol met de kleine schaaltjes waar allerlei verschillende gerechtjes in zitten, van aardappelsalade tot vruchtjes, van groente tot visfilets, het kan niet op.
De desserts zijn een belevenis op zich, ze zijn niet groot, zeg maar een flink sherryglas, maar het assortiment is zeer uitgebreid. Ik geloof dat ik er na een stuk of acht verschillende maar de brui aan heb gegeven.
Overigens komen ze al met de rekening als je nog geen twee minuten aan tafel zit en moet je vervolgens wel drie kwartier wachten op je wisselgeld. Per persoon zit daar dan weer 1 waardebon bij van 100 Baht. Er staat uitgebreid op beschreven hoe en wanneer je die kunt verzilveren, maar helaas, alleen weer in het Thais.
Van de rekening zelf mag je alleen het derde (vrijwel onleesbare) doorslagje meenemen en je moet je handtekening zetten voor de ontvangst van het wisselgeld. Volslagen krankjorem natuurlijk, ik laat hun ook niet tekenen voor het bedrag waarmee ik ze naar de kassa stuur.
Opmerkelijk was het geringe aantal westerse toeristen. Dat heeft er denk ik mee te maken dat het restaurant in mijn ogen eigenlijk op de verkeerde plek zit, namerlijk op de eerste verdieping. Je loopt er dus niet langs en je kunt niet even naar binnen gluren om te kijken wat de mensen voorgeschoteld hebben gekregen. En dat zou juist in dit geval wonderen doen. De aanblik van de kleurig en rijkelijk gevulde tafels is welhaast onweerstaanbaar en dan zou de tent denk ik wel uit haar voegen barsten. Vreemd dat zo’n organisatie (met meer dan 100 vestigingen in Thailand) daar kennelijk niet voldoende bij nadenkt.
1 ding staat trouwens wel in het engels aangegeven en dat is nota bene ingebakken in de rand van de borden: ” All you can eat. But… pay what you left.”  Hier was in de praktijk niets van te merken maar zo hebben ze in ieder geval een stok om mee te slaan als mensen het al te bont maken.
De zaak ik ook zeer geschikt voor mensen met angst voor voedselvergiftiging en dergelijke. De ruimte is geheel afgesloten van de buitenwereld, airconditioned, wat gekoeld behoort te worden wordt ook gekoeld en alles is echt superbrandschoon. Dus als u eens ergens zo’n Oishi-buffet tegenkomt en u twijfelt: Gewoon doen! O ja, en vergeet niet er voor 200 Baht een 0.3 liter flesje sake bij te bestellen.

Daarna maar even een tukje gaan doen. Om 01.00 nog afgezakt naar de W2 bar, waar een Engelsman zat te wachten op zijn taxi die hem om 03.00 naar het vliegveld zou brengen. Hij werd nog wat extra in de watten gelegd door de dames maar uiteindelijk was het voor hem toch echt afgelopen. Ik besloot maar weer eens alleen te gaan slapen, het enige meisje in de W2 bar dat nog mijn interesse had, was zo dronken dat ze inmiddels al drie keer van haar kruk was gestuiterd en ik had geen fut meer om er nog op uit te trekken.

En zo viel ik, terwijl op de televisie een aantal mensen die kennelijk de weg kwijt waren, voor de derde keer dezelfde berg op fietsten, langzaam maar zeker in slaap.

Het echte nieuws van vandaag komt natuurlijk niet uit Thailand maar uit… Rotterdam! Een bedrijfspand van Vodafone, waarin zich belangrijke verbindingsapparatuur bevindt,  is volledig tot de grond toe aan het afbranden en Vodafone laat weten dat ‘door de brand de temperatuur in het pand zodanig hoog kan oplopen dat dat een zekere impact kan hebben op de dienstverlening’ . Dat lijkt me wel zo ongeveer het understatement van het jaar, tot nu toe. Maar goed, als het een beetje tegenzit kan een groot deel van de Randstad niet meer van / naar een Vodafone-phone bellen en wat dan? Als Vodafone dat op heel korte termijn niet met eigen middelen kan oplossen zal men toch echt moeten kijken of  het mogelijk is een deel van het verkeer via andere providers af te wikkelen, en als die niet bereid zijn daar vrijwillig aan mee te werken wordt het tijd om de noodtoestand af te kondigen. De overheid kan dan de bandbreedte vorderen met een beroep op het algemeen belang en zonodig de staatsveiligheid.
Maar ja, de Nederlandse regering blijft gewoon achterover leunen in het Catshuis en maakt af en toe een klein fietstochtje door Den Haag, burgemeesters bekommeren zich slechts over het verhalen van de schade die ontstaat als er op 1 april een zeemijn in een slootje ronddrijft en het leger is al zo goed als opgeheven dus daar hoeven we ook niet op te rekenen.

Ondertussen dwalen mensen over straat die hun auto hebben laten staan omdat wegens een schrikkerjaar-bug de Tom-Tom niet meer werkt, en zij kunnen nu niet eens even bellen om te laten weten dat de trein niet rijdt.

Ik ga maar eens een kreeftje prikken.

Enkele opmerkelijke veranderingen in Pattaya.

Is het nu zo’n kommer en kwel om van A naar B op deze aardkloot te reizen?
Nee, geenszins. Er heeft zich de afgelopen eeuw een ware revolutie voorgedaan, waar miljarden reizigers per jaar de vruchten van plukken.
Van deur naar deur van Baarn naar Pattaya binnen 16 uur en zonder zwaarwegende inspanningen of gevaren. Het blijft in mijn ogen een wonder. Zonder een trap op te hoeven klauteren of met een koffer te sjouwen. Op tijd en voorts al dan niet op verzoek voorzien van heerlijke drankjes en warme maaltijden (de KLM scoort wat dat betreft hoog bij mij). Op Suvarnabhumi waar 51 miljoen passagiers per jaar reizen, was GEEN rij bij de immigratie. Een van de meisjes achter een balie zat gewoon te wachten op de volgende, alle onrustbarende berichten op het internet de laatste tijd ten spijt.
En dan word je na een inspanning van niks ondergedompeld in een totaal andere wereld, met een onvergelijkbaar klimaat, waar meisjes je stukjes van vruchten voeren die ongekende smaaksensaties opleveren zodat de tranen in je ogen kunnen springen. Waar je een deken van rust om je heen voelt, ook al moet je drie minuten wachten voordat je de straat kunt oversteken. Ook al zou je hier maar een paar dagen kunnen blijven, je komt als een ander mens terug.
Om het afschuwelijke cliche dan – bij hoge uitzondering – toch maar eens te bezigen: ” Een echte aanrader “, maar dat had u vast al begrepen.

In de directe omgeving van het hotel hebben zich sinds de vorige keer een paar veranderingen voltrokken.
Boven de McDonald’s, aan de overkant van Second Road, is op de eerste verdieping een “Japanese Buffet” geopend.
Maar wat daar nou vroeger zat, en of die verdieping uberhaupt wel bestond, ik zou het echt niet weten. In ieder geval een mooie locatie om eens lekker te gaan Japanneren.
Voorts is tussen de fotowinkel op de hoek en het hotel, waar nog een stukje blinde muur was, een tattoo-shop gekomen. Niet dat men de blinde muur heeft gewijzigd, nee, er is tegen de muur aan, op de stoep dus, een constructie geplaatst van aluminium en glas, van zo’n 5 x 1 meter en dat is het. De iets boven het straatniveau gelegen stoep is hierdoor geheel geblokkeerd – met name lastig wanneer de straten weer eens blank staan – en bovendien heeft het zo’n 2 a 3 eetstalletjes hun plekje gekost. Over het algemeen ben ik er niet zo’n voorstander van om overal regeltjes voor op te stellen en alles vergunningsafhankelijk te maken, maar zolang er nog mensen zijn die dit soort plannen ontwikkelen en uitvoeren is het wellicht toch maar beter.
Het meisje van de wasserij zal ik moeten missen.  De laundry is opgedoekt en de ruimte wordt nu door de eigenaar (het winkeltje maakt deel uit van het pand waarin de Wonderful 2 Bar is gevestigd), gebruikt voor de opslag van wat overbodige goederen. Waarom de activiteiten zijn gestaakt weet niemand/wil niemand zeggen. Het was toch wel een aardige business. Als ze nu, heel voorzichtig geschat, 20 wasjes per dag had a gemiddeld 150 Baht, 7 dagen per week, kom je toch op een omzet van EURO 2250.- per maand. Haal daar dan 250.- af voor huur en elektra en waspoeder, en 250.- voor (7%) BTW, afschrijving apparatuur en overige kosten, dan houd je toch EUR 1750.- per maand over.
Misschien is ze  slim geweest en heeft ze 5 jaar lang – zoals zoveel Thai – van EUR 250.- per maand geleefd en is ze nu met EUR 90.000.- in de pocket ergens iets heel anders begonnen. We zullen het waarschijnlijk nooit weten.

Even terugkomend op de maten van de Boeing 777: De cabine is het breedst op enige afstand boven de vloer. Je kunt dus niet de maximale breedte gebruiken om stoelen op te plaatsen, zodat er wat loze ruimte overblijft ter hoogte van het breedste punt. Ik schat dat maar even in op 8 cm links en 8 cm rechts, is samen 16 cm.
Verder heb je per rijtje stoelen altijd 1 armleuning meer nodig dan er stoelen zijn, bij 3 rijtjes van 3 krijg je dus 3 x naar schatting 5 cm per armleuning, is 15 cm.
Dan hebben we 16 + 15 is 31 cm opgelost en resteren er nog 5 cm, die ik voorlopig maar even afdoe als meetfouten en afrondingsverschillen. Anders blijven we bezig.

En wat hebben we gegeten? Woensdagavond heb ik een van de dames van de Wonderful 2 Bar wat laten halen bij McDonald’s. Dat was genoeg om er minstens nog 5 meisjes van mee te laten smikkelen en dat waren ze gisterenavond nog niet vergeten dus heb ik mij heerlijk laten verwennen met alle hapjes die er zoal verspreid over de avond door deze en gene werden aangereikt.

De drukte-index is 7.0, maar vreemd genoeg is dat het gemiddelde van 5.1 (woensdag) en 8.9 (donderdag). Zo’n groot verschil lijkt me een beetje stug, ik denk dat ze woensdag per ongeluk 1 bonnenboekje hebben overgeslagen en die later alsnog hebben gebruikt. We houden het in de gaten.

De ervaring heeft inmiddels geleerd dat het heel goed mogelijk is om aan de bar onder het genot van een nek- schouder- en rugmassage nog een beetje te Wordfeuden, alhoewel het enigszins ten koste van de concentratie gaat, zodat de resultaten niet altijd om over naar huis te emailen zijn, maar dat mag de pret niet drukken.

Mocht u nog geen plannen hebben voor het Paasweekeinde: Het is hier overdag tussen de 31 en 36 graden en ‘s avonds en ‘s nachts tussen de 26 en 31 graden, overwegend licht tot half bewolkt, met een klein briesje. En dat blijft nog wel even zo.

Boeing 777-200ER KLM AMS-BKK (destination Pattaya)

Met dank aan de nimmer aflatende dienstbaarheid van een goede vriend was ik niet afhankelijk van de NS om op Schiphol te komen. Dat scheelt je zo weer een slapeloze nacht en een annuleringsverzekering die toch niet uitbetaalt in dat soort gevallen.
Buiten nog een sigaretje gerookt en om 15.50, twee uur voor vertrek, naar binnen. De computer herkende mij en drukte mijn instapkaart af, de douane herkende mij niet, dus ik mocht toch weer het land uit en met nog anderhalf uur over nog maar een biertje gedronken en een typisch Hollands broodje (paling, E 5.95, net zo duur als een broodje haring op het vliegveld) opgepeuzeld.
Het feest ging dit keer van start in een Boeing 777-200ER van KLM met een 3-3-3 configuratie, dus 9 stoelen op een rij. In de 300ER uitvoering (die heb ik op de terugreis) is dat 3-4-3, dus maar liefst 10 op een rij. Toch maar eens kijken waar ze die winst nou vandaan halen, dus de boel maar eens opgemeten. De breedte van een stoel, gemeten van het midden van de ene armleuning tot het midden van de volgende armleuning, is 50 cm. De beide gangpaden zijn ook 50 cm. Maar de breedte van de cabine is volgens Boeing 586 cm. 11 x 50 = 550. 586 – 550 = 36. Dus waar zijn die 36 centimeter gebleven?
Ik ben er inmiddels wel uit geloof ik, maar ik laat u nog even in spanning.
Verder is de 777 natuurlijk een hypermodern toestel, volledig op de computer ontworpen en van alle technische snufjes voorzien, maar de eerlijkheid gebiedt te zeggen dat er voor de reiziger de afgelopen 40 a 50 jaar nauwelijks iets fundamenteels veranderd is. Dat geeft enerzijds aan dat het produkt kennelijk voldoet, anderzijds is het wel een beetje jammer.
Ok, je kunt zeggen dat de Personal Entertainment Systems een nieuwe ontwikkeling zijn, maar nu ze – eindelijk – zijn ingebouwd in de meeste lange afstandsvliegtuigen, zijn de smartphones en tablets al zodanig gemeengoed, dat vele schermpjes op zwart blijven en zie je de mensen bezig met hun eigen apparaat.
Om nog even door te zeiken had dit toestel nog een (exemplarisch mag ik hopen ?) euvel: Een pieptoon tijdens het stijgen en dalen, die ook tijdens de rest van de vlucht niet geheel verdween. Een beetje vergelijkbaar met het geluid dat vroeger werd meegezonden met het testbeeld op TV. Na een paar uur ben je er wel een beetje aan gewend.
Voorts nog iets over het belabberde KLM-interieur: De stoelen hebben een hoofdsteun die je een stukje uit kunt trekken. Handig, alleen niet wanneer hij onder z’n eigen gewicht weer naar beneden zakt zodra je hoofd de steun even niet aanraakt.  Het werkt dus wel, maar uitsluitend indien je je hoofd als hoofdsteunsteun gebruikt.
De rugleuningen deugen ook niet: Als je het ontgrendelingsknopje indrukt, kan je de rugleuning naar achter duwen, dat is normaal. Maar als je het ontgrendelingsknopje indrukt en je buigt je naar voren, komt de rugleuning niet automatisch mee naar voren toe. Dan moet je met je andere hand achter je naar die rugleuning grijpen om deze naar voren te trekken. Vooral vervelend voor de stewardessen als de rugleuningen allemaal rechtop moeten.
Het is nog niet afgelopen, een haar passagiers respecterende luchtvaartmaatschappij zou niet de euvele moed moeten hebben  om ‘ World Business Class’ aan te bieden in een 2-3-2 configuratie. Stel je voor, je betaalt 3 keer de prijs van een normaal ticket en dan moet je nog je beide armleuningen met een ander delen. Maar ja, de KLM heeft alleen maar respect voor zichzelf, zo lijkt het soms.
De leeftijd van de jongste stewardess was vermoedelijk hoger dan de gemiddelde leeftijd van een toestel uit de vloot van Aeroflot en tenslotte zou het de gezagvoerder sieren  als hij, voor zijn riante inkomen, eens de moeite zou nemen om te informeren hoe je de naam van  de luchthaven van Bangkok – Suvarnabhumi – uitspreekt.

Is het nu allemaal zo’n kommer en kwel?
Neer hoor, hier niet, maar daarover later weer.